Showing posts with label Shortfilm. Show all posts
Showing posts with label Shortfilm. Show all posts

ഉൾക്കടൽ




സീൻ 1  

ഷോട്ട് 1 - Wide Angle (Pan)
ഇരുട്ടിൽ നിന്നും ചുവന്ന ഇരുണ്ട വെളിച്ചത്തിലേക്ക് വാതിൽ തുറന്നു.

പുറത്തുനിന്നും പാകമായൊരു സ്ത്രീ അകത്തേക്ക് കയറിവരുന്നു.
മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ വാതിൽ തുറന്നുകൊണ്ട് മുറിയുടെ അകത്തേക്ക് അവൾ കടന്നുവന്നു.

അവൾ - കടൽ!
ഫ്രസ്‌ട്രേഷനിൽ അകപ്പെട്ടുപോയവൾ. തനിക്ക് ചുറ്റും സംഭവിക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അവൾ ഫ്രസ്‌ട്രേഷനനുഭവിക്കുകയാണ്. കടലിന്റെ; ഉൾക്കടലിന്റെ അടിയൊഴുക്കുപോലെ.
നിരാശയുടെ മുഖഭാവം മാത്രം പേറിക്കൊണ്ട് ഓരോ ദിവസവും തിരക്കുള്ള നഗരത്തെ തന്റെ തന്നെ കണ്ണുകളിലൂടെ ഏച്ചുകെട്ടി നിരാശയുടെ ആഴത്തിലേക്ക്; ഇരുട്ടിലേക്ക് വീണുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവൾ.

ഷോട്ട് 2 - Master Shot
ബാഗ് വാതിലിനരികിലുള്ള മേശയുടെ മുകളിൽ വച്ച് അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്ന അതേ നിൽപ്പിൽ.
തന്നെ അവസാനമായി ഇറിറ്റേറ് ചെയ്ത നിമിഷം ഓർത്തെടുക്കുന്നതുപോലെ അവൾ കണ്ണുകളടയ്ക്കുന്നു.
(തിരയുടെ ശബ്ദം താഴ്ന്ന ശബ്ദം - മേശമുകളിൽ ബാർത്തിന്റെയും മറ്റു ചിന്തകളുയർത്തുന്ന പുസ്തകങ്ങളും മറ്റും. - കറുത്ത മേശവിരിയും, കാർട്ടനുകളും വ്യക്തം.)

ഷോട്ട് 3 - CloseUp
(ചിന്തകൾ കൊണ്ട് കണ്ണുകളടക്കുന്ന മുഖത്തേക്ക് ക്യാമറ അടുക്കുന്നു.)
ചുവന്ന ഇരുണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ പാതിയെന്നോളം അവളുടെ മുഖം കാണുന്നു.

ഷോട്ട് 4 - Medium Track
നിശബ്ദതയിൽ വാർദ്ധക്യം നിറഞ്ഞ സെക്യൂരിറ്റി ഗൗരവത്തോടെ തന്നെ നോക്കുന്നു.
(മതാചാരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചേഷ്ടകൾ വ്യക്തം. - പിന്നിൽ വാഹനത്തിന്റെ ഇറിറ്റേറ്റ് ചെയുന്ന ശബ്ദം.)

(സെക്യൂരിറ്റിയുടെ മുഖം ദൂരേക്ക് മറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഇരുട്ട് പകരുന്നു.)

ഷോട്ട് 5 - Medium Shot
(മുഖത്ത് വെള്ളം തെറിക്കുന്നു - തിരകളുടെ ശബ്ദം ചുറ്റും മുഴങ്ങുന്നു. ചുവപ്പും, ചുവപ്പും, നീലയും വർണ്ണങ്ങളുള്ള തുണികൾ കണ്ണാടിക്കു സമീപം. വിരിയാത്ത ചുവന്ന പൂക്കളുടെ മൊട്ടുകളും.)
മുറിയിലെ ഇരുട്ടിനെ മാറ്റിനിർത്തികൊണ്ട് അവൾ കണ്ണാടിയിലേക്ക് ഉയരുന്നു. വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ മുഖം കാണുന്നു.
ദേഷ്യത്തോടെ അടഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
(ദേഷ്യത്തിന്റെ നിരാശയുടെ സങ്കടത്തിന്റെ ഭാവം മുഖത്തു പടരുന്നു.)

ഷോട്ട് 6 - Medium Shot - Mirror View
ഇരുട്ടിലും കണ്ണാടിക്കു മുന്നിലെ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ ദേഷ്യവും വിരക്തിയും വ്യക്തം.
വരവുകൾക്കും തിരക്കിട്ടിറങ്ങിപ്പോകലുകൾക്കുമിടയിൽ ശാന്തമാവുന്ന നിരാശാഭവത്തിലേക്ക് പതിയെ അവളുടെ മുഖഭാവം മാറുന്നു.

ഷോട്ട് 7 - Insert Shot
(അവളിൽ അടുത്തിരുന്ന ക്യാമറ അവളിൽ നിന്നും ദൂരേക്ക് ഒഴിഞ്ഞു മാറുന്നു, മുറികളിൽ ഇരുണ്ട ചുവന്ന വെളിച്ചം പതിയെ ഉയർന്നു പൊങ്ങുന്നു. കടലിന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ കൂടെ പ്രതിഷേധങ്ങളുടെ അലയൊലികൾ പിന്നിൽ മുഴങ്ങുന്നു.)

- ഉൾക്കടൽ -
(ടൈറ്റിൽ - ആ മുറികളിൽ അവളെ ചുറ്റികൊണ്ട് ക്യാമറ ചലിക്കുന്നു.)

ഷോട്ട് 8 - Medium Shot
ചുവപ്പും നീലയും കലർന്ന മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ തന്റെ മുഖം കണ്ണാടിയിൽ കണ്ടു ജയിലറകൾക്കുള്ളിൽ ഇട്ടതെന്നപോലെ.
(ജയിലഴികളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ അവൾ തന്റെ മുഖം കണ്ണാടിയിൽ കാണുന്നു. മുഖത്തെ ക്ഷീണം വ്യക്തം.)

ഷോട്ട് 9 - Insert - Closup
വാഷ് ബേസിലുള്ള പൈപ്പിൽ നിന്നും വീഴുന്ന വെള്ളത്തിലേക്ക് അവളുടെ കൈകൾ നീളുന്നു.

ഷോട്ട് 10 - Insert - Closup
(കണ്ണാടിക്ക് പുറത്തായി)
കൈകൾ കൊണ്ട് വെള്ളം മുഖത്തേക്ക് തെറിപ്പിക്കുന്നു.

ഷോട്ട് 11 - CloseUp - Mirror - Reaction Shot
തന്നെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു.
(കണ്ണാടിയിൽ മുഖം വ്യക്തം. ഫ്രസ്‌ട്രേഷന്റെ സംഗീതം അവളുടെ കാതുകളിലേക്ക് കടന്നുവന്നുകൊണ്ട് കണ്ണാടിയിലെ അവളുടെ ദേഷ്യം കലർന്ന മുഖം അടുത്തേക്കായി വരുന്നു.)

ഷോട്ട് 12 - CloseUp - Mirror - Reaction Cut Shots
(അവളുടെ മുഖം അടുത്തേക്കായി വരുന്നതിനിടയിൽ)
ദേഷ്യം നിറഞ്ഞ മറ്റു പല പാതി മുഖങ്ങളും കണ്ണാടിയിൽ അവൾ കാണുന്നു.
ഫ്രസ്‌റ്റേഷനുകളുടെയും, ദേഷ്യത്തിന്റെയും, ഉപദ്രവത്തിന്റെയും, പീഡയുടെയും, അസഹ്യതയുടെയും കണ്ണുകൾ. തനിക്കു പരിചയമില്ലാത്ത പാതി മുഖങ്ങൾ.
ഫ്രസ്‌റ്റേഷനിൽ നിന്നും ഭയത്തിലേക്കു മാത്രമായി അവളുടെ കണ്ണുകൾ മാറി.

ഷോട്ട് 12 - CloseUp - Two Shot
ഫ്രസ്‌റ്റേഷനിൽ നിന്നും ഭയത്തിലേക്കു മാത്രമായി മാറിയ അവളുടെ കണ്ണുകൾ.

ഷോട്ട് 13 - Extreme CloseUp
കൈകളിൽ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന വെള്ളം മുഖത്തേക്ക് ഒരു ഞെട്ടൽ പോലെ ഒഴുക്കി.
(കണ്ണാടിക്കു വെളിയിൽ)

ഷോട്ട് 14 - Extreme CloseUp - Zoom
വീണ്ടും അവൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നോക്കി അൽപ്പനേരം കണ്ണാടിക്കുമുന്നിലായി തന്നെ നിൽക്കുന്നു.

ഷോട്ട് 15 - Extreme CloseUp - Zoom
"കടൽ" - അമ്മയുടെ പാകമാർന്ന വിളി.
നിശബ്ദതയിൽ ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ അവൾ ഞെട്ടുന്നു. കണ്ണുകൾ വിറങ്ങലിച്ചതു പോലെ.
അവളിലേക്ക് ക്യാമറ അടുക്കുന്നു.
(പിന്നിൽ നിശബ്ദമായി ഒഴുകുന്ന കടലിന്റെ ശബ്ദം - കണ്ണാടിക്കുള്ളിലേക്ക് ക്യാമറ കടന്നു ചെല്ലുന്നു.)

ഷോട്ട് 16 - Dutch Tilt
"കടൽ" - വീണ്ടും അമ്മയുടെ പാകമാർന്ന വിളി.
"ഉം" - അവൾ മൂളുന്നു. ഒരു തടവുകാരിയുടെ നിശ്വാസം.
(അവൾ തലയുയർത്തുന്നു.)

ഷോട്ട് 17 - Medium Shot - Back View
"കടൽ" - അമ്മ ആവർത്തിച്ച് വിളിക്കുന്നു.
"ഇനിയും മാറിയില്ലേ മോളെ പേടി..."

ഷോട്ട് 18 - CloseUp
"ഉം" - അവൾ മൂളുന്നു. (കണ്ണാടിക്കു വെളിയിൽ)
(കടൽ കണ്ണുകളടയ്ക്കുന്നു. തന്റെ ദിവസത്തെ പേടിപ്പെടുത്തുന്ന, ഫ്രസ്‌ട്രേഷനുണ്ടാക്കുന്ന യാത്രകളും മുഖങ്ങളും കടന്നുവരുന്നു.)

ഷോട്ട് 19
(കടലിന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ മാത്രം കാണുന്നു. - മെട്രോയിലെ കാഴ്ചകൾ)
അതികാലത്തുണരലുകൾക്കുശേഷമുള്ള യാത്രകൾക്കിടയിൽ എവിടെയോ!
തിരക്കുള്ള മെട്രോയിൽ തനിക്കു ചുറ്റും തന്നെ നോക്കുന്ന കണ്ണുകൾ. പല ഭാവങ്ങളിൽ തന്റെ നേർക്ക് പതിയുന്നു.
പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും. പല മുഖങ്ങളിൽ നിന്നും തന്റെ കണ്ണുകൾ മറ്റു കണ്ണുകളിലേക്ക് പറിച്ചു നടുന്നു.
എല്ലാം ഫ്രസ്‌റ്റേഷനുകളുടെയും, ദേഷ്യത്തിന്റെയും, ഉപദ്രവത്തിന്റെയും, പീഡയുടെയും, അസഹ്യതയുടെയും കണ്ണുകൾ, മുഖങ്ങൾ.

ഷോട്ട് 20 - CloseUp - POV Angle
തെരുവുകളിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന കാലുകൾ. 

ഷോട്ട് 21 - Wide 
കടുംവെളിച്ചം, ഉച്ചിയിലെത്തിയ സൂര്യൻ.
എങ്കിലും എല്ലായിടത്തും ഇരുട്ട്.

ഷോട്ട് 22 - Medium - POV Angle
മെട്രോയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ കയറാൻ നിൽക്കുന്നവരുടെ ഇടയിൽ നിന്നും ചിലരുടെ കണ്ണുകൾ കാണുന്നു.
തിരക്കുള്ള വെളിച്ചം വീഴാത്ത വഴികളിലും തന്റെ നേർക്ക് പതിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ.

ഷോട്ട് 23 - CloseUp - Tilt - Mirror View
(കണ്ണാടിയിൽ)
"കടൽ" - വീണ്ടും അമ്മയുടെ പാകമാർന്ന വിളി.

ഷോട്ട് 24 - ClosUp
(കണ്ണാടിക്ക് പുറത്)
"ഉം" - അവൾ മൂളുന്നു. 

ഷോട്ട് 25 - CloseUp - Dutch Tilt - Mirror View
(കണ്ണാടിയിൽ)
"ഫ്രസ്‌ട്രേഷൻ മാത്രം ഉണ്ടായിട്ടു കാര്യമില്ലല്ലോ. പ്രതികരിക്കുകകൂടി വേണ്ടേ. എന്തിനോടായാലും. പ്രതികരിക്കാനൊക്കെ ശീലിക്കൂ, ഇനി അതൊരു ചെറു ചിരിയാണേൽ അങ്ങനെ."

ഷോട്ട് 26 - Medium Shot - Dolly
"മോളെ, ഈ ലോകത്ത്‌ സ്വയം ചിന്തിക്കാൻ കെൽപ്പില്ലാത്തവരുടെ കാട്ടിക്കൂട്ടലിൽ ആർക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ നഷ്ടപെട്ടിട്ടുണ്ടാവും."
(മുഖത്ത് സങ്കടം കലർന്ന ഭാവം)

അമ്മയൊരു കാര്യം കാര്യം പറയട്ടെ, തന്റെ ചെയ്തിയെയല്ലേ മറ്റുള്ളവർ പ്രതികരിക്കുക. നീയൊന്നു നിന്നെത്തന്നെ നോക്കി നോക്കൂ.."  - അമ്മ

ഷോട്ട് 27 - Dutch - Tilt 
അവൾ

ഷോട്ട് 28 - Medium Shot - Back View
"പ്രതികരിക്കേണ്ടത് നമ്മളാണ്. നമ്മളുടെ പ്രതികരണങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് കൂടി ഉപകാരപ്പെടുന്ന സമയങ്ങളുണ്ട്. കണ്ണുകളിലെ ശാന്തതപോലും.

ഷോട്ട് 29 - Medium Shot - Out Door
എല്ലായിടത്തും തലകുനിഞ്ഞുകൊണ്ട് പേടിച്ചരണ്ട ഭാവത്തിൽ അവൾ നിൽക്കുന്നു.
(മറ്റു കണ്ണുകളുടെ കാഴ്ചയിലൂടെ തന്നെ കാണുന്നു.)
താൻ കണ്ട എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകളിലൂടെ കടൽ തന്നെ കാണുന്നു.
വികൃതമായ തന്റെ മുഖം കാണുന്നു. ദേഷ്യവും, ദുഖവും നിറഞ്ഞ തന്റെ കണ്ണുകൾ, കാണുന്നു.
ദേഷ്യവും, ദുഖവും നിറഞ്ഞ വാർദ്ധക്യം ഏറിയ മറ്റു പല കണ്ണുകളും തന്റേതെന്നപോലെ കാണുന്നു.

ഷോട്ട് 30 - Medium Tilt
(എന്തോ ചിന്തിക്കുന്നതെന്നപോലെ കടൽ കണ്ണാടിക്കുമുന്നിൽ പുറം തിരഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.)
"നമുക്കൊക്കെ ഫ്രസ്‌ട്രേഷൻ കാണിക്കാനുണ്ട്, പ്രതികരിക്കാനുണ്ട്. പക്ഷെ അതെവിടെയാണ്.?"
ഉൾക്കടലിന്റെ കൂടെ തിരയൊന്നാഞ്ഞടിച്ചാൽ തീരാവുന്നതേയുള്ളു ഈ ലോകം. പക്ഷെ..!"
(പിന്നിൽ പ്രതികരണങ്ങളുടെ ഒച്ചപ്പാടുകൾ - അവൾ സോഫയ്ക്കരികിലേക്കായി നടക്കുന്നു.)

ഷോട്ട് 31 - Medium Tilt
സോഫയിലേക്ക് നടന്നെത്തി മലർന്നുകിടന്നുകൊണ്ട് പതിയെ ചിരിക്കുന്നു.
(വിരിഞ്ഞ ചുവന്ന പൂക്കൾ സോഫയ്ക്കരികിൽ.)
ചുവന്ന പൂക്കളുള്ള സോഫയിലെ വരികളിൽ അവളുടെ ശരീരം സന്തോഷത്തിലേക്ക് ട്രാക്ക് ചെയുന്നു. 
(ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ, ഫ്രസ്‌ട്രേഷന്റെ, പേടിയുടെ ദൂരത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ അകലുന്നു.അവളുടെ മുഖം പതിയെ സന്തോഷവുമായി കൂടി കലരുന്നു. മുറിയിൽ ചുവന്ന വെളിച്ചം പടരുന്നു.)

ഷോട്ട് 31 - Medium Track
"അതെ കടൽ, നമ്മുടെയൊക്കെ ഒരേയൊരാസക്തി നമ്മൾ മാത്രമായി മാറരുത്".


ഷോട്ട് 32 - Wide - Zoom
ചോരയുടെ, കിനാവുകളുടെ, നഷ്ടപെടലിന്റെ നഗരമാവുന്ന ആ മുറിയിൽ നിന്നും തിരക്കുള്ള മറ്റൊരു നഗരം ആ കണ്ണുകളിൽ കയറിയിറങ്ങുന്നു.
വെളിച്ചം പരന്ന നഗരത്തിന്റെ കാഴ്ചകളിൽ മെട്രോ പായുന്നു.
സോഫയിൽ കിടന്ന് മങ്ങിയ രീതിയിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ദൃഢമായ സന്തോഷത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു.
(പതുങ്ങിയ ശബ്ദത്തിൽ എവിടെയോ സംഗീതം മുഴങ്ങുന്നു.-പ്രതികരിക്കേണ്ടുന്ന, സന്തോഷിക്കേണ്ടുന്ന - സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വരികൾ.)

സീൻ 2 

ഷോട്ട് 33 - Wide - Track
(കടലിന്റെ കാഴ്ചയിൽ)
ചോരയുടെ, കിനാവുകളുടെ, നഷ്ടപെടലിന്റെ നഗരമാവുന്ന ആ  മുറിയിലെ സോഫയിൽ വാർദ്ധക്യം നിറഞ്ഞൊരു സ്ത്രീ ഇരിക്കുന്നു. സ്ത്രീയിൽ നിന്നും വാതിലിനു പുറത്തേക്ക് കാഴ്ചകൾ നീളുന്നു.
(മുന്നിലുള്ള ടീപ്പോയുടെ മുകളിൽ പുസ്തകങ്ങൾ വാരി വലിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു.)

ഷോട്ട് 34 - Middle - Track
നിശബ്ദതയിൽ വാർദ്ധക്യം നിറഞ്ഞ സെക്യൂരിറ്റി ചിരിക്കുന്നു. കടലിനോടുള്ള മറുപടിയെന്നപോലെ.
(മതാചാരങ്ങളുടെ ചേഷ്ടകളിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുമാറിയ സെക്യൂരിറ്റിയുടെ രൂപം)
അയാൾ ദൂരേക്ക് മറയുന്നു. (കടൽ ദൂരേക്ക്‌ നടക്കുന്നത് പോലെ).

ഷോട്ട് 35 - Wide - Out
വീണ്ടും ഉച്ചിയിലെത്തിയ സൂര്യൻ.
"തന്റെ മൗനമേതുവിധമെന്നറിയുന്നതതുമാത്രം,
തന്റെ എളിയ വാക്കുകൾ വരുന്നതെവിടുന്നെന്നും.
അനന്തം അഗാധം സ്വയം "

-End-

അഖണ്ഡധുനി (തിരക്കഥ)



അടുക്കും ചിട്ടയുമില്ലാത്ത മുറി,
ചുവരുകൾ നിറയെ കവിതകളും, ഭ്രാന്തൻ ചിന്തകളും, ചിത്രങ്ങളും.
വാരിവലിച്ചിട്ട പുസ്തങ്ങൾ കൊണ്ട് മുറി മുഴുവൻ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ചുവന്ന പൊട്ടുകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ മേശമുകളിലെ ഒരു വലിയ കണ്ണാടി.
ഒരു വൃത്തികെട്ട ചുവന്ന മുറി.

ശരീരത്തിൽ നിന്നും അഴിഞ്ഞു വീണ കറുത്ത സാരിയാൽ നഗ്നത മറച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ പാതി ശരീരം. 
കറുത്ത സാരി മുട്ടോളം കയറ്റി വച് അയാൾ കൈയിൽ പുരണ്ട നിറങ്ങളാൽ അവളുടെ കാൽ പാദങ്ങളിൽ അയാൾക്ക്‌ മാത്രം മനസിലാകുന്ന ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കുന്നു, കടും നീല നിറത്തിലുള്ള മുണ്ട് മാത്രം ധരിച്ച, ശരീരം മുഴുവൻ രോമങ്ങൾ നിറഞ്ഞ പുരുഷരൂപം.

ത്രിനേത്രൻ - എപ്പോഴും പ്രകാശിക്കുന്ന കണ്ണുകളോട് കൂടി, ഇരുണ്ട നിറത്തിലുള്ള മുഖത്തിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന താടി രോമങ്ങൾ. ചിന്തകളിലെ ഭ്രാന്ത് നാവിൻ തുംബിലൂടെ എന്നും ഉറക്കെ പുറത്തേക്ക് പുറംതള്ളുന്നവൻ. പ്രണയത്തിനായി ദാഹിക്കുന്നവൻ. നിറങ്ങൾ കൊണ്ട് വിപ്ലവം സൃഷ്ടിക്കാൻ, ഈ നഗരത്തിലെ അടച്ചുറപ്പില്ലാത്ത മുറിയിൽ കാമ ചേഷ്ടകളുമായി ജീവിച്ചു തീർക്കുന്നവൻ. ത്രിനേത്രൻ.

പാർവതി - പുരുഷനിൽ നിന്നും സ്ത്രീയുടെ ശരീര പ്രകൃതിയിലേക്ക് ശരീരം പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, പ്രണയവും വീടും നാടും വിട്ട് ഓടിപോരേണ്ടി വന്നവൾ.
വർഷങ്ങളായുള്ള ഈ നഗരത്തിലെ ജീവിതം മുഖത്തെ ചിരിയും, സ്വപ്നങ്ങളും പാടെ മായ്ച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
സ്ത്രീയായി മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നവൾ, പാദസരവും, ചുവന്ന പൊട്ടും ധരിച്‌ സ്വയം സ്ത്രീയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ കൊതിക്കുന്നവൾ.
കാലവും സമൂഹവും അടിച്ചമർത്തപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ നഗരത്തിലെ ഏതോ കോണിൽ പകൽ മുഴുവൻ തള്ളി നീക്കി പുകയുന്ന വയറിനുള്ളുത്തരമായി ഇരുട്ടിൽ ശരീരം വിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവൾ.
വീണു കിട്ടിയ പ്രണയത്തിനോട് പ്രതിബദ്ധത പുലർത്തി, തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് സ്വയം കടന്നു ചെല്ലാൻ കൊതിക്കുന്നു. (ഭിന്ന ലിങ്കക്കാരി പാർവതി)

ത്രിനേത്രൻ : നീ  'വീലർ വിൽകോക്സിന്റെ - പ്രൊട്ടസ്റ്' വായിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

പാർവതി : എനിക്കതിന് നിങ്ങളെ പോലെ ഭ്രാന്തില്ലല്ലോ

ത്രിനേത്രൻ :  "The precious one beneath her heart, until
                       God’s soil is rescued from the clutch of greed
                       And given back to labor, let no man
                       Call this the land of freedom."

കാലിലെ വര ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ട് അയാൾ ഉറക്കെ കവിതയുടെ വരികൾ മലർന്നു കിടന്നുകൊണ്ട് ചൊല്ലുന്നു.
അവൾ കാലുകൾ പിൻവലിച് കട്ടിലിൽ നിന്നും താഴേക്കിറങ്ങി.
അഴിഞ്ഞ സാരിയും വലിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണാടിക്കു മുന്നിലേക്കായി നടക്കുന്നു. 
പാദസരത്തിന്റെ ശബ്ദവും കവിതകളുടെ വരികളും കൂടി നിശബ്ദതയെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയ തരത്തിലുള്ള ഒച്ചപ്പാടുകൾ.

മത്തു പിടിപ്പിക്കുന്ന കവിതയ്ക്കു ശേഷം മുണ്ട് മുറുക്കെ കെട്ടിക്കൊണ്ട് അയാളും കട്ടിലിൽ നിന്ന് കണ്ണാടിക്കടുത്തേക്കായി വരുന്നു.
കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് നേരെയിടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സാരിയാൽ മുഖം മറച് അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ പകുതി പറഞ്ഞു നിർത്തി.

ത്രിനേത്രൻ : തുറന്നിട്ടതാണെങ്കിലും ഈ മുറിയിൽ നീയല്ലാതെ മൊറ്റൊരാൾ കടന്നു വരില്ലെന്ന് നിനക്കറിയാം, എന്നിട്ടും നീയെന്തിനു പെണ്ണേ..

അരക്കെട്ട് തന്റെ രോമം നിറഞ്ഞ ശരീരത്തിൽ ചേർത്ത് വയ്ക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ വേദനെയെന്ന വികാരത്തിന്റെ നേരിയ ഒച്ചപ്പാടുകൾ പുറം തള്ളി.
ചുവന്ന വലിയ പൊട്ടുവയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പുരുഷനാണോ സ്ത്രീയാണോ എന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ മനസ്സിലാവാത്ത അൽപ്പം താടി മീശ രോമങ്ങളോട് കൂടിയ ഒരു സ്ത്രീ രൂപം കണ്ണാടിയിൽ തെളിയുന്നു.
അയാൾ അവളുടെ പിൻകഴുത്തിൽ ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
അയാളുടെ ചേഷ്ടകൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ മത്തുപിടിപ്പിക്കുന്ന പുഞ്ചിരിയായി വിരിഞ്ഞു.

പാർവതി : എന്തർത്ഥത്തിലാണ് വീണ്ടും വീണ്ടും നിങ്ങളെന്നെ പെണ്ണേ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്

തന്റെ തോളിൽ ചുംബിച്ചു തല താഴ്ത്തിവച്ച അയാളുടെ മുടികൾ വലിച്ചുകൊണ്ട്, പതിയെ തലയാട്ടി അവൾ ചോദിക്കുന്നു.

അവളുടെ അരക്കെട്ട് മുറുകെ പിടിച്ചമർത്തി അയാൾ അൽപ്പസമയത്തിന് ശേഷം മറുപടി പറഞ്ഞു.

ത്രിനേത്രൻ : എനിക്കു മുന്നിൽ നീ പെണ്ണായി മാറുന്ന പോലെ,
നിന്റെ സ്വത്വത്തിലല്ലണെ; നിന്റെ പേരിലാണ് എനിക്കാശ്ചര്യം.

പാർവതി : ഓഹോ!

ത്രിനേത്രൻ :  ആരാ നിനക്കീ പേരിട്ടെ, 'പാർവതി'
കൊള്ളാം; ശിവനെ ചൊൽപ്പടിക്ക് നിർത്തിയവൾ. നിനക്ക് ചേരും."

പാർവതി : ഹ..ഹ.
അത് ഞാൻ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ,
ശിവൻ പാർവതിയായ കഥ.
ശരീരത്തിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ നാട്ടിൽ നിൽക്ക വയാൺടായി,
എങ്ങനെയൊക്കെയോ ഇവിടെ വന്നു പെട്ടു.
ഒരു പെണ്ണായി ജീവിക്കണം എന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ, ശിവനെ തിരുത്തി പാർവതിയാക്കി.

കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽ നിന്നും നടന്നകലാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അവളുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു വലിച്, തന്റെ പിറകിലായി അയാൾ നിർത്തി.
അവൾ അയാളുടെ ചുമലിൽ മുഖം താഴ്‌ത്തി വച്ചു.
കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ മുഖം അൽപ്പനേരം സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി, കൈയിൽ പുരണ്ട മഷിയാൽ നെറ്റിയിൽ ഒരു മൂന്നാം കണ്ണ് വരച് അയാൾ അവളോടായി പറഞ്ഞു.

ത്രിനേത്രൻ : ത്രിനേത്രൻ, മൂന്നു കണ്ണുള്ളവൻ - ശിവൻ.
നമ്മുടെ പേരുകൾ പോലും, ഒരു വലിയ പ്രണയ കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ..അല്ലെ!
ത്രിനേത്രൻ - പാർവതി"

പാർവതി : ഹ..ഹ

മത്തു പിടിപ്പിക്കുന്ന അവളുടെ ചിരികേട്ട് അയാൾ അവളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.

ത്രിനേത്രൻ : അവരടുത്തതും, പ്രണയിച്ചതും എന്തിനാണെന്നറിയോ നിനക്ക്?"

പാർവതി : ഉം

ത്രിനേത്രൻ : ദേവന്മാരെ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച രാക്ഷസനായ തരകാസുരനെ വധിക്കാൻ വേണ്ടിയൊരു കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകാൻ.

പാർവതി : എങ്കിൽ അതുപോലൊരു വിപ്ലവകാരി കുഞ്ഞിനെ നമുക്ക് കണ്ടെത്തണം, ഒന്നല്ല കുറേ കുഞ്ഞുങ്ങളെ.
എനിക്കുമുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കുന്നവരൊക്കെ തരകാസുരന്മാരാണ്.
ഓരോ നോട്ടങ്ങൾ കാണണം...!

പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞ ചുണ്ടുകൾ വിറയ്ക്കുന്നു, ചിലപ്പോൾ സങ്കടം കൊണ്ടാവാം അല്ലെങ്കിൽ അറപ്പാവാം. ആർക്കറിയാം.

കണ്ണാടിയിൽ നിന്ന് തന്റെ മുഖത്തെ പിൻവലിച്, വിറയ്ക്കുന്ന അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് തന്റെ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്ത് വയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളെ കീഴ്‌പ്പെടുത്താനുള്ള എല്ലാ പുരുഷന്റെയും അവസാന ശ്രമം പോലെ.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ തനിയെ അടഞ്ഞു, വികാരത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലേക്ക് സങ്കടത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് കടന്നു വന്നുവെന്ന് തോന്നും പോലെ

ത്രിനേത്രൻ : അതെ, നമ്മുടെ പ്രണയം കണ്ടുകൊണ്ട്, ജീവിതം കണ്ടുകൊണ്ട് ഒരു വിപ്ലവകാരിയെങ്കിലും ജനിച്ചു വീഴാതിരിക്കില്ല ഈ മണ്ണിൽ.
ശിവന് പാർവതിയിലുണ്ടായത് പോലെ...!
മാറ്റാം..! ഈ മുറിയെ നമുക്കൊരു അഖണ്ഡദുനിയാക്കി മാറ്റം.

അയാളുടെ കഴുത്തിനു പിന്നിലായി കൈകൾ കോർത്ത് വച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പൊട്ടി ചിരിച്ചു.
കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചിരിക്കുന്നവൾ.

പാർവതി : ഹ... ഹ, അതിന് നമ്മളിങ്ങനെ എത്രകാലം പ്രണയിക്കും?"

ത്രിനേത്രൻ : എല്ലാരേയും പോലെ, മരണം വരെ പ്രണയിക്കാം എന്ന് പറയണോ ഞാൻ!
I will always enjoy whatever you give me, and I will never have desires from any other woman.
You will always be with me as my partner, as I with you.

അവളെ തന്റെ ശരീരത്തോട് ചേർത്ത് വച്ച് കൊണ്ട് അയാൾ ഉച്ചത്തിൽ ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ അലറി.

വികാരങ്ങൾ തിളച്ചു മറിയുന്ന അയാളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് ചിന്തയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്കിറങ്ങുന്നു
ഓർമകളുടെ ഗൃഹാതുരത്വം ചിന്തകളിലെവിടെയോ മിന്നിമറയുന്നതാവാം..

പാർവതി : എനിക്കൊരു പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു, പണ്ട്..!
എന്നിൽ മാറ്റങ്ങളൊക്കെ ഉണ്ടാവുന്നതിനു മുന്നേ, നാട്ടിൽ വച്..
ഫാഷൻ ഫ്രൂട്ട് വള്ളിയുടെ ഇടയിൽ കുരുങ്ങികിടന്നൊരു പ്രണയം.
ഞാൻ പറിച്ചു കൊടുക്കുന്ന ഫാഷൻ ഫ്രൂട്ടിനായി കാത്തു നിന്നൊരു പാവം പൊട്ടി പെണ്ണ്.

ത്രിനേത്രൻ : ബാല്യകാല സ്മരണകൾ തട്ടി തുറക്കുവാണല്ലോ പെണ്ണ്.

തെറ്റായ തന്റെ ശരീരത്തെ പഴിച്ചു കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല, അവൾ കണ്ണാടിക്കു മുന്നിലായി നിന്നു.

പാർവതി : അന്നോളു പറയും, കല്യാണംവരെ പ്രണയിക്കൂന്നൊക്കെ.
അവളുടെ പ്രണയത്തെക്കുറിച് ഞാൻ ഇടയ്ക്ക് ചിന്തിക്കും,
പ്രണയവും വികാരങ്ങളും എന്തെന്ന് പോലും അറിയാത്ത പ്രായത്തിലെ ഒരു പ്രണയമല്ലാതെ എനിക്ക് ഓർക്കാൻ മറ്റൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല.
പ്രണയമെന്നു വിളിക്കാൻ പറ്റുമോ എന്ന് പോലും അറിയില്ല.

അയാളുടെ മുഖത്ത് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കികൊണ്ട്‌, താൻ സ്വന്തമാക്കിയ പ്രണയത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തോടെ അവൾ ചോദിച്ചു

പാർവതി : പ്രണയം ഒരുതരം ഭ്രാന്ത് തന്നെയാണല്ലേ?

ത്രിനേത്രൻ : ഭ്രാന്തില്ലാത്ത വികാരങ്ങളുണ്ടോ?

കണ്ണാടിയിലൂടെ രണ്ടുപേരും ചുണ്ടുകളിലൂടെ പ്രണയം കൈമാറാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ പറയുന്നു. മനസ്സുകൾ അകലങ്ങളിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ടാവാം, ചിലപ്പോൾ ഓർമകളിലേക്കാവാം.
അവളുടെ ചുവന്ന പൊട്ടിന്റെ മുകളിൽ അയാൾ ചുംബിച്ചു.
കണ്ണുകൾ അടച്ചുകൊണ്ടു തന്നെ അൽപ്പ നേരം അവർ ചുംബനങ്ങൾ കൈമാറി.

അയാളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്നും അവൾ അൽപ്പം മുന്നിലേക്കായി മാറി.
വികാരങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള മതിലുകൾ.
വെളുത്ത കണ്ണുകളും, ഷേവ് ചെയ്തു പറ്റിപിടിച്ചു കിടക്കുന്ന ചെറിയ മീശയും, നെറ്റിയിലെ ചുവന്ന വലിയ പൊട്ടും.
അവളുടെ മുഖത്തു അയാളുടെ കൈകളിൽ നിന്നും പറ്റിപ്പിടിച്ച നിറങ്ങൾ കാണാം. കാലിൽ ചിത്രം വരയ്‌ക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച അതേ നിറങ്ങൾ.
അൽപ്പം വൃത്തികെട്ട രീതിയിൽ പുഞ്ചിരി കൈമാറി അവൾ കട്ടിലിലേക്ക് പിൻതിരിഞ്ഞു നടന്നു, പാദസരത്തിന്റെ ശബ്ദം ഏതോ ഗസൽ നാദം പോലെ അയാൾ ശ്രവിച്ചു.

കണ്ണടച്ചുകൊണ്ടു അവൾ കട്ടിലിൽ കിടന്നു. പിന്നിലായി വന്നുകൊണ്ട് കൂടെ അയാളും.

ത്രിനേത്രൻ : നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഇപ്പോളൊരു വിപ്ലവം സൃഷ്ടിക്കാം, എന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചുകൊണ്ട്.. എന്താ വേണോ?

പാർവതി : കാട്ടിൽ നിന്നും നഗരത്തിലേക്ക് വിപ്ലവം കൊണ്ട് വരാൻ ശ്രമിക്കുന്ന വിപ്ലവകാരിയിലൂടെയുള്ള വിപ്ലവം, അല്ലെ?

പാർവതി : വേണ്ട, നമുക്ക് പ്രണയിക്കാം.. മരണംവരെ!
പ്രണയം മരിക്കുമ്പോൾ ഒന്നിന്റെയും അടയാളങ്ങളില്ലാതെ മറക്കാം.
ഇതും ഒരുതരം വിപ്ലവമാണല്ലോ.
എന്റെ കൈ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഈ നഗരത്തിലൂടെ നിങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ തന്നെ മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കാണാറുണ്ട് - നിങ്ങളോട് ഈ സമൂഹത്തിനുള്ള അറപ്പ്.

ചിന്തകളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് വീഴാൻ ശ്രമിച്ചു അവളുടെ മുഖം, തന്റെ ഇരു കൈകളിലും ചേർത്ത് പിടിച് അയാൾ പറഞ്ഞു. 

ത്രിനേത്രൻ : പെണ്ണേ, നിന്നോളം വിപ്ലവം സൃഷ്ടിക്കാൻ ഈ ലോകത്തിൽ വേറെ ആർക്കാ കഴിയുക, അത്രത്തോളം അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവളല്ലേ നീ.

ചുവരുകളിൽ ഭ്രാന്തൻ ചിന്തകളിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുവരും മുറിയിൽ നിശബ്ദതയറിയിച്ചു.

ത്രിനേത്രൻ : പെണ്ണേ, നമുക്ക് പ്രണയിക്കാം;
മരിക്കാത്ത പ്രണയമായി മരണം വരെ പ്രണയിക്കാം.
ആരോ എഴുതിയ കഥയിലെ ത്രിനേത്രനും പാർവതിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ വ്രിഭദ്രയിലെ കൽപ്രതിമകൾക്ക്.. നമുക്ക് നമ്മുടെ ശരീരങ്ങൾ കൊണ്ട് ജീവൻ കൊടുക്കാം.

പാർവതി : ഉം

പാട്ടുപാടിക്കൊണ്ടയാൾ വീണ്ടും അവളുടെ കാലുകൾക്കിടയിൽ വരച്ചു പകുതിയാക്കിയ ചിത്രം മുഴുവിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
പ്രണയത്തിന്റെ വിപ്ലവത്തിന്റെ - ഭ്രാന്തൻ ചിത്രം.

ത്രിനേത്രൻ : "യജ്ഞ സ്വരൂപയാ ജട ധാരയാ 
പിനാക ഹസ്തയാ സനാതനായ
ദിവ്യായാ ദേവായ ദിഗംബരായാ
തസ്മൈ യകരായ നമ!"
ഹ... ഹ... ഹ

പരമശിവന്റെ രൂപത്തെ വർണ്ണിക്കുന്ന നാലുവരി ശ്ലോകം ചൊല്ലിയിട്ട് അയാൾ ഉറക്കെ ചിരിക്കുന്നു.
ചിലപ്പോൾ ഒരു പരിഹാസം എന്നോളമായിരിക്കാം

-

സിനിമ കാണാൻ  - https://www.youtube.com/watch?v=7Ix-hTvzYtY&t=13s